Ποιοτικός τουρισμός… Μύθοι και αλήθειες…

Αλήθεια πόσες και πάσες φορές δεν έχουμε ακούσει ή δεν έχουμε πει τη λέξη ποιοτικός τουρίστας… Τι εννοούμε με τη λέξη ποιοτικός; Ποιος τουρίστας θεωρείται ποιοτικός και ποιος χαμηλής ποιότητας; Οι πιο πολλοί με τον όρο ποιοτικός τουρίστας εννοούν εκείνον που θα αφήσει πολλά χρήματα. Που θα έρθει στην Ελλάδα και θα ξοδέψει πολλά. Χωρίς να λάβουν υπόψη τους που και πως θα τα ξοδέψει…

Σε ντόπια ελληνικά προϊόντα ή σε εισαγόμενα; Αλήθεια όταν ένας άνθρωπος έρχεται στην Ελλάδα, και καταναλώνει εισαγόμενα ακριβά γαλλικά κρασιά και ποτά πληρώνοντας αρκετά χρήματα για αυτά, έχουμε αναρωτηθεί ποτέ πόσα από τα χρήματα αυτά παραμένουν τελικά στην Ελλάδα και πόσα βγαίνουν στο εξωτερικό για την εισαγωγή των προϊόντων; Αν με κάποιον τρόπο πείθαμε αυτό τον άνθρωπο να αναζητήσει και να καταναλώσει γνήσια και αυθεντικά ελληνικά προϊόντα, ακόμα και πιο φθηνά, πόσα περισσότερα χρήματα θα απορροφούσαμε από το τζίρο του τουρισμού και πόσο θα αντέβαινε το ΑΕΠ της χώρας μας;

Και αν ο ποιοτικός τουρίστας που έρχεται στην Ελλάδα με σκοπό να ξοδέψει πολλά χρήματα για να διασκεδάσει, είναι όλο το βράδυ μεθυσμένος, και υιοθετεί συμπεριφορές ενοχλητικές και προσβλητικές προς τους ντόπιους, αλλά και προς τους υπόλοιπους επισκέπτες, τότε εξακολουθεί να θεωρείται ποιοτικός τουρίστας; Μήπως με τα χρήματα που αφήνει στον τόπο δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει; Μήπως η παρουσία του υποβαθμίζει το ίδιο το τουριστικό προϊόν της χώρας μας;

Ας δούμε λοιπόν το θέμα από μια διαφορετική οπτική. Ας μην εστιάσουμε στο πορτοφόλι του τουρίστα αλλά στον ίδιο. Στον ίδιο τον επισκέπτη που έρχεται σε έναν τόπο και με την παρουσία του τον αναβαθμίζει και τον ομορφαίνει. Σε αυτόν που θα σεβαστεί τον τόπο. Θα ενδιαφερθεί να τον γνωρίσει, Να γνωρίσει το μέρος και την κουλτούρα του. Να επισκεφθεί τους αρχαιολογικούς χώρους και να περπατήσει στα καλντερίμια των νησιών μας και στα μονοπάτια των βουνών μας. Να μιλήσει με τους ντόπιους. Να αναζητήσει το γνήσιο και το αυθεντικό. Το παραδοσιακό προϊόν. Να το ψάξει και όταν το βρει να είναι διατεθειμένος να ξοδέψει τα χρήματά του για να το απολαύσει. Και με αυτό τον τρόπο θα ενισχύσει την προσπάθεια των ανθρώπων που το διατηρούν. Που παράγουν γνήσια ελληνικά προϊόντα. Που εξάγουν κουλτούρα και γνησιότητα. Και έτσι το τουριστικό μας προϊόν θα ενισχυθεί και θα γίνει καλύτερο και ποιοτικότερο. Και όταν γυρίσει στην πατρίδα του θα πάρει μαζί του εμπειρίες. Θα τις διηγηθεί και θα μας διαφημίσει. Δεν έχει σημασία αν άφησε πολλά ή λίγα χρήματα. Τα πολλά είναι επιθυμητά, αλλά και τα λίγα καλοδεχούμενα. Σημασία όμως έχει ότι η παρουσία του έκανε καλό στον τόπο. Σε εμάς, στα προϊόντα μας, και στις προσπάθειες ανθρώπων που πασχίζουν για κάτι γνήσιο κα αυθεντικό. Αυτή την εμπειρία του τη μετέφερε στη χώρα του κα έχτισε λίγο λίγο τη φήμη μας. Τη φήμη που πριν αρκετά χρόνια έκανε γνωστά τα ελληνικά νησιά στην Ευρώπη. Όχι για τα μπιτσόμπαρα που χρεώνουν 50 και 100 ευρώ το σετ ανάλογα με την απόσταση από το κύμα.,, αλλά για τα καθαρά νερά, τα ασβεστωμένα σπιτάκια, τη γνησιότητα των ανθρώπων, το ντοματάκι Σαντορίνης, τη σαρδέλα Καλλονής, τις φακές Εγκλουβής, τα ντόπια κρασιά, τα ικαριώτικα πανηγύρια και τόσα άλλα… που χωρίς αυτά δε θα μπορούσαν κάποιοι σήμερα να ζητάνε 100 ευρώ για την πρώτη σειρά και 70 για τη δεύτερη, θεωρώντας ποιοτικό τουρίστα όποιον τα δίνει και πλέμπα αυτόν που δεν τα δίνει. Και το χειρότερο…. δεν κατανοούν ότι έτσι καταστρέφουν το ίδιο το τουριστικό προϊόν… το χέρι που ταΐζει σήμερα αυτούς και αύριο τα παιδιά μας.

Αφορμή για τις σκέψεις μας το άρθρο του Κίμωνα Φραγκάκη στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://www.andro.gr/apopsi/tourists-greece/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *